Sem nauðsyn fyrir líf kvenna hefur lengi verið til frumgerð vöru sem svipar til notkunar á dömubindum. Á 15. öld f.Kr. notuðu egypskar konur mjúkan papýrus fyrir tíðaþörf sína. Hippókrates, stofnandi vestrænnar læknisfræði, skrifaði að Grikkir notuðu tappa úr bómullarstrimlum sem vafið var utan um lítinn viðarbút á 5. öld f.Kr. Fornar kínverskar konur notuðu löng hvít dúkahandklæði til að takast á við tíðir, þvoðu þær með vatni og ál eftir hverja breytingu, Rómverjar til forna notuðu ull og önnur efni sem líkjast "hreinlætisservíettum" voru pappír (Japan), plöntutrefjar (Indónesía), svampar og gras (Mið-Afríku).
Tíðasafnið sýnir að flestar fornútímakonur notuðu almennt ekki tíðavörur, heldur leyfðu tíðablóðinu einfaldlega að streyma inn í fötin þeirra. Fram á fyrri hluta 20. aldar notuðu konur í sumum löndum og svæðum enn margnota klútræmur. Í fyrri heimsstyrjöldinni tóku franskir hjúkrunarfræðingar eftir því að sellulósaefnið sem notað var til að binda sár var hæfara til að draga í sig blæðingar en taubómull, uppfinningin af "trefjabómull" var notuð í einnota sárabindi og tengdar vörur, hjúkrunarfræðingar fengu innblástur, vísuðu til framleiðsluaðferðar einnota sárabinda, með bómull eða klút vafinn í osti til að búa til eigin hreinlætis "nadispkin". servíettur. Snemma á 2. áratugnum kynnti Kimberly Clark Kotex vörumerkið af dömubindum, sem þeir nefndu eftir blöndu af „bómullar“ (breytir „c“ í „k“ á ensku) og „áferð“. Á þeim tíma þurftu allar tegundir dömubinda ólar til að festa þau. Flestir núverandi púðar eru með tengipúða sem passar undir nærfötin, svo það er engin þörf á ólum.